سلام به بهترین دوست و بهانه ام برای زندگی ، چه لحظه ها که تو زندگی ام گمت کردم اما تو همیشه کنارم بودی . چه دقیقه ها که حضورت رو فراموش کردم اما تو فراموشم نکردی ، چه ساعتها که غرق در شادی و غرور ، تو رو که پشت همه موفقیت های من قایم شده بودی ، از یاد بردم ، اما تو همیشه به یادم بودی . چه روزهایی که سرم رو تو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر میکردم تو برای تلافی کارهای بدم برایم  فرستادی دست و پا زدم ، اما تو همیشه کاری رو کردی که به صلاح منه . چه ماههایی رو که با هات قهر کردم و فکر می کردم منو دوست نداری ، اما تو با توفیق یک کار خوب به من ثابت کردی که دوستم داری و چه سالهایی که توی خلوتم ازت نترسیدم اما تو همیشه منو بخشیدی . تو همیشه با من بودی ، وقتی زمین خوردم تو با نور امید نیرویی به من بخشیدی که بتونم دوباره ادامه بدم . وقتی خسته از همه جا و همه کس نا امیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی . وقتی تو زندگی ام سرنوشت ، منو سر دوراهی قرار داد تو راه درستو بهم نشون دادی ، وقتی از آدمهای دورو برم دلم گرفت و دنیا غم هاشو بهم ارزونی کرد تو به قلب من آرامش دادی ، تو باحضورت به خنده هایم هدف دادی به گریه هایم دلیل دادی به زندگی ام و به نفس کشیدنم رنگ دادی . وقتی ازت سوال کردم جواب سوالهامو دادی . وقتی می سوختم تو لذت پختن روحم رو به من چشوندی ، وقتی قلبم تپید تو همه عظمت و بزرگیتو تو قلب کوچیک من جا دادی . وقتی برای اولین بار از دیگران حرف شنیدم راه تازه ای برام باز کردی تا گذشت و بخشش رو یاد بگیرم .

وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم معادله زندگی نه غصه خوردن واسه نداشته هاس ، نه شاد بودن واسه داشته ها و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیزای دیگه ای دادی اونوقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم و فهمیدم بیشتر از اون چه که هست باید مهربون باشم .